Twitter

Campagnedagboek, dag -37

Europese avond met Bart Staes en Björn Siffer in ons Groenkot. Over een ander landbouwbeleid, en een socialer Europa.

Campagnedagboek, dag -37

Europese avond met Bart Staes en Björn Siffer in ons Groenkot. Over een ander landbouwbeleid, en een socialer Europa.

1
Campagnedagboek, dag -39: Krantjes bussen
Zo’n kleine partij als Groen, dat is best wel gezellig. Je kent direct iedereen, van parlementair tot lokaal OCMW-raadslid is iedereen even vlot aanspreekbaar. Op partij-evenementen wordt die lokale secretaris uit West-Vlaanderen spontaan aangesproken door dat parlementslid uit Mechelen, met de voornaam en al. Ik vind dat schitterend.
Maar er zijn ook zo van die kleine kantjes, die we zelden naar buiten brengen. Zo is een kleine partij vaak op zichzelf aangewezen voor zaken die andere partijen vanzelfsprekend vinden. Eén zo’n ding is het “bussen”.
Wij vinden het heel belangrijk om alle kiezers elk halfjaar te informeren over zowel de lokale als nationale politieke bezigheden van Groen. Daarom ontwikkelden wij de “Groenkrant”, waar een leuke mix van lokaal en bovenlokaal nieuws in terug te vinden is, met heel wat foto’s en contactgegevens. Maar in tegenstelling tot andere partijen kunnen (en willen) wij daar geen bedrijf (hetzij bPost, hetzij iemand anders) voor betalen om dat allemaal te laten bezorgen. En dus sturen wij onze lokale leden (en soms zelfs sympathisanten) op pad met een hoop van om en bij de 800 krantjes om die dan bij de mensen binnen te steken. Hypergeorganiseerd, ook, want het zou nogal iets zijn mocht iemand twéé krantjes krijgen, of helemaal geen, dat willen we dan ook weer niet.
En zo komt het dan dat je elk halfjaar, zoals nu op de woensdag voor Pasen, een (halve) dag verlof neemt om je ronde(s) te gaan doen. Met volle goesting, zeker voor de voorjaarseditie, want meestal is dat al in’t zonnetje. (De editie van oktober, daar kijk ik altijd tegen op, eigenlijk.)
En ik moet toegeven: toen ik zo’n twee jaar geleden actief werd bij Groen, had ik niet gedacht dat dat “actief” voor een stuk zo geïnterpreteerd moest worden. Maar nadat ik de eerste licht gedwongen mijn eigen wijk gebust had, ben ik dat toffer en toffer beginnen vinden. Je komt zo nog een in élke straat, ziet welke huizen er te koop staan, waar er verbouwd is, of waar de vergunning aan het raam hangt. Je ziet buurtbewoners met belachelijk lange stokbroden van de Marokkaanse bakker naar huis huppelen en je doet een babbeltje met de oudere man die nog steeds voor zijn mentaal gehandicapte zoon zorgt. Heerlijk.

Campagnedagboek, dag -39: Krantjes bussen

Zo’n kleine partij als Groen, dat is best wel gezellig. Je kent direct iedereen, van parlementair tot lokaal OCMW-raadslid is iedereen even vlot aanspreekbaar. Op partij-evenementen wordt die lokale secretaris uit West-Vlaanderen spontaan aangesproken door dat parlementslid uit Mechelen, met de voornaam en al. Ik vind dat schitterend.

Maar er zijn ook zo van die kleine kantjes, die we zelden naar buiten brengen. Zo is een kleine partij vaak op zichzelf aangewezen voor zaken die andere partijen vanzelfsprekend vinden. Eén zo’n ding is het “bussen”.

Wij vinden het heel belangrijk om alle kiezers elk halfjaar te informeren over zowel de lokale als nationale politieke bezigheden van Groen. Daarom ontwikkelden wij de “Groenkrant”, waar een leuke mix van lokaal en bovenlokaal nieuws in terug te vinden is, met heel wat foto’s en contactgegevens. Maar in tegenstelling tot andere partijen kunnen (en willen) wij daar geen bedrijf (hetzij bPost, hetzij iemand anders) voor betalen om dat allemaal te laten bezorgen. En dus sturen wij onze lokale leden (en soms zelfs sympathisanten) op pad met een hoop van om en bij de 800 krantjes om die dan bij de mensen binnen te steken. Hypergeorganiseerd, ook, want het zou nogal iets zijn mocht iemand twéé krantjes krijgen, of helemaal geen, dat willen we dan ook weer niet.

En zo komt het dan dat je elk halfjaar, zoals nu op de woensdag voor Pasen, een (halve) dag verlof neemt om je ronde(s) te gaan doen. Met volle goesting, zeker voor de voorjaarseditie, want meestal is dat al in’t zonnetje. (De editie van oktober, daar kijk ik altijd tegen op, eigenlijk.)

En ik moet toegeven: toen ik zo’n twee jaar geleden actief werd bij Groen, had ik niet gedacht dat dat “actief” voor een stuk zo geïnterpreteerd moest worden. Maar nadat ik de eerste licht gedwongen mijn eigen wijk gebust had, ben ik dat toffer en toffer beginnen vinden. Je komt zo nog een in élke straat, ziet welke huizen er te koop staan, waar er verbouwd is, of waar de vergunning aan het raam hangt. Je ziet buurtbewoners met belachelijk lange stokbroden van de Marokkaanse bakker naar huis huppelen en je doet een babbeltje met de oudere man die nog steeds voor zijn mentaal gehandicapte zoon zorgt. Heerlijk.

Baseball is the perfect antidote to one of the particular cultural poisons of the age: That we—nearly everyone—are so busy, so time crunched, so stressed, so worn out by the demands and disappointments of life, of the economy, of family issues that there is not a second to spare in the course of a day.
The Culture of Shut Up
For the Love of Money

Eerder deze week vernietigde het Europees Hof van Justitie een richtlijn over het verplicht bijhouden van privégegevens door telecomoperatoren, wegens “een inbreuk op de privacy”. De Belgische regering voerde deze richtlijn, hetzij ietsje onderbouwder, vorig jaar in als een wet.

De sp.a reageerde en deed van splijtstand-dat-het-niet-meer-normaal is:

  • Said El Kadraoui, Europees Parlementslid: “Het massaal bijhouden van gegevens, zij het door overheden, dienstverleners of bedrijven, is niet aanvaardbaar.” 
  • Johan Vande Lanotte, Minister van Economie: “Dit heeft geen gevolgen voor onze eigen wet.”

Groen vindt van in het begin dat deze wet moet herzien worden, eerder gebeurde dat al in o.a. Duitsland en Tsjechië door hun eigen Grondwettelijk Hof. Hier lichtte de Privacycommissie deze ‘wet op de dataretentie’ door en gaf een positief advies, terwijl de Liga voor Mensenrechten nogal grondig aan de alarmbel trok:

België doet er zelfs nog een schepje bovenop. De nieuwe wet voorziet dat ook de veiligheidsdiensten de bewaarde data zullen kunnen opvragen. Deze uitbreiding kan er eentje zijn met verstrekkende gevolgen.

Zij waren daar niet alleen in, ook de Orde van Vlaamse en Franstalige Balies, de Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) en de nationale Vereniging voor Telecom- en Internetklanten (Tik), wezen er reeds op dat de maatregel een onaanvaardbare inbreuk is op onze privacy, en dat de noodzakelijkheid en vooral de proportionaliteit ervan ernstig in twijfel moet worden getrokken. (via DataNews)

Groen ijvert voor het terugdraaien van deze wet. Op 25/5 kan jij dit extra kracht bijzetten.

Van de Vlaamse regering herinner ik me vooral een bediscussieerbare onderwijshervorming en het bestuurlijke fiasco van het Oosterweeldossier.
Dave Sinardet, Knack (9/4/14)